Gurbetin Çocukları: Savaşın ve Göçün Yıkıcı İzleri

Bir adamın kafasında derin bir iz vardı. Çetin savaşların kafasına bir mühimmat parçası gömülmüş; sol gözü küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini kaybetmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu yitirmiş. Adı Kenan’dı. Kavga sırasında dertli yaralar asıt olmuş sığınmacıların tedavi edildiği Danimarka merkezinde birkaç ay tedavi alıyor. Sağ kolu sınırlı hareket ediyor, tokalaşırken sol kolunu kullanıyordu.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Nasır’ı tanıdım oğlu Rahman’ı okula bırakıp alırken karşılaştım. Bazı günler elime birkaç kalem, silgi, cetvel tutuşturuyordu. Oğlunun okuldan eve götürdüğü kırtasiye ürünleri sahiplerinin alması amaçlı sınıfın yanına koyuyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Her çocuğun ayrı öyküsü vardı. Bazıları savaş travmasını şiddetle yüzleşememiş aile ortamlarından geliyordu. Sık sık çatışıyordu. Günlerimizi Bırakın kurtulun!” söylemekle geçiyordu.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

Rahman ilkokula birinci sınıfa girmişti. Okul ve evde ve aile hayatında zorlanıyordu.

Psikolog pedagogu çabalar başarısız kaldı. Okul yöneticileri, gelişmeleri değerlendirmek için oğlunun ailesini okula çağırmayı tespit etti.

Bütün aile tamamı birlikte gelişti. Hepsi birden aynı evde. Aile büyüğü toplantı toplantı salonuna girdiklerinde, O çocuk ayağa kalktı, “Öğretmen!” dedi bir adım atarak dede ve ninesinin ellerini öfkeye ilk kez kullandı.

Soğuk havalarda ben, çorap giymiştim. Dede, yalın ayak gelmişti. Yeleğin altına giydiği beyaz entarisini bileğe kadar uzamış giydi. Annem ve nine çarşaflıydı. İş yerindeki durumunu ifade etmeye başladığımızda, o çocuk fazla kötü hissetti. Hıçkıra ağlamaya başladı. O çocuk psikolojisi derinliklerdeki gizem kavramaya gayret ediyorduk.

Baba, Rahman’ın bazı zamanlar evden, polis tarafından bulunduğunu söyledi Anne ise, açıklayarak “Hala gözleriyle bilincinde olarak yatak gece saatlerinde altını ıslatıyor!” söyledi. Rahman mahçup odadan ayrılmak ne yapacağını bilmedi. Durumu fazla kültürlüce.

Konsensusla ailelerin de destekleriyle oğlunun bir rehberlik uzmanına yapılmasına karar verildi. Eğitim kurumları saatlerinde oğlu ile özel ile işbirliği görevi bana verildi.

Sonraki zamanlarda o çocuk koridorda koşarken, kapıya vurdu. Yaralanmadı lakin hissi acı duydu, samimi yoğun üzüldü. Rahman’ı teselli etmek için elini tutmaya kütüphane götürdüm. Onun önüne beyaz bir boya kalemleri yerleştirdim. Raftan aldım, bir kitap aldı okuma görünümü görünmeksizin uzak dan Rahman’ı sessizce> gözlemledim. O çocuk, renkli kalemlerle bir şeyler karalarken bana unutmuş kendi halinde konuşuyordu. Sonra kâğıdı çıkarıp önüme koydu.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. “Bir çocuk… Çok fazla bitkin, uyumak istiyor istemiyor gitmek istemiyor. Dostları onu sevmiyor!” dedi. O yıl yeni başka bir kurumda çalışmaya. Rahman’ı unuttum.

Yürürken Nasır’la buluştum. Beni fark etti, “Öğretmen!” diyerek elime sarılmaya çalıştı. Rahman’ı sorarken, yüzü bulutlandı; bana gizlemedi. Rahman daha sonra zamanlarda birçok Kriminal olaylara dolaşıp yetkililer kayda kayda alınmış. Ailesi tarafından alınarak problemli çocukların bakıldığı bir tane koruma yurduna yerleştirilmiş. Tüm çabalarımıza rağmen o çocuğu elinden alınmamış olduk.